Siddhesh Kadam: “De recyclingcrisis van Europa is een traceerbaarheidscrisis”

Op PRSE 2026 in Amsterdam sprak Siddhesh Kadam over de recyclingcrisis van Europa, over de in India verplichte QR-code voor traceerbaarheid van kunststof en over de rol van informele afvalwerkers, ofwel ‘waste pickers’. Hij benadrukte dat elk van deze thema's wijst op een urgente behoefte aan een internationaal gedragen gegevensnorm.

Op de Plastic Recycling Show Europe 2026 in Amsterdam legde Siddhesh Kadam, voorzitter van de Maharashtra Pollution Control Board, uit dat de druk waar de Europese kunststofrecyclingsector mee te maken heeft allereerst moet worden begrepen als een traceerbaarheidsprobleem.

Kadam was één van de sprekers in de zijlijn van de grootste vakbeurs van Europa over kunststofrecycling. Hij zat in het panel ‘Importance of Traceability for Global Plastic Trade’ (‘Het belang van traceerbaarheid voor de wereldwijde handel in kunststof’). “De Europese infrastructuur voor recycling wordt niet ondermijnd door een gebrek aan technische capaciteit. Het probleem is dat geverifieerde gerecyclede kunststof en verkeerd geëtiketteerde nieuwe kunststof nog steeds zonder betrouwbaar onderscheid op de markt gebracht kunnen worden”, zei hij.

“Europa investeerde tussen 2020 en 2023 5 miljard euro in recyclinginfrastructuur. Die infrastructuur is van topkwaliteit. En toch wordt die infrastructuur ondermijnd omdat verkeerd geëtiketteerde nieuwe kunststof op de markt kan komen als gerecycled materiaal zonder dat dat gevolgen heeft voor de aanbieder.”

De diagnose klopt

Volgens Kadam begint de markt voor echte recyclaten af te brokkelen wanneer regelgevers geen betrouwbaar onderscheid kunnen maken tussen geverifieerde gerecyclede kunststof en goedkope, niet-geverifieerde importproducten. Operatoren die hebben geïnvesteerd in conforme systemen worden dan afgestraft door een markt die geen onderscheid kan maken tussen geverifieerd materiaal en onware claims.

“De geplande importcontroles van de Europese Commissie voor 2026, waaronder nieuwe douanewetten om nieuw van gerecycled kunststof te onderscheiden en uitbreiding van audits van vestigingen buiten de Unie, wijzen op een juiste diagnose”, zei hij.

In India is al een verplichte QR-code ingevoerd

Kadam stelde ook de veronderstelling dat India achter zou lopen ten opzichte van Europa in milieugovernance ter discussie. Sinds 1 juli 2025 moet elke in India verkochte kunststofverpakking een machineleesbare QR-code of barcode dragen die realtime is gekoppeld aan de registratie van de producent op het nationale Indiase portaal Extended Producer Responsibility (Uitgebreide producentenverantwoordelijkheid). De verplichting geldt landelijk. De regeling omvat meer dan 20 miljoen ton kunststof per jaar.

Kadam zette dit tegenover het Digitale productpaspoort van de EU in het kader van de verordening Ecodesign for Sustainable Products, waar kunststoffen en verpakking naar verwachting pas rond 2028 tot 2030 verplicht deel van uit gaan maken.

“Hoewel het systeem van India niet perfect is, is het al operationeel. We zijn nog bezig met het opbouwen van handhavingscapaciteit: er moeten hiaten worden opgevuld in de informele sector en de kredietmarkt moet worden versterkt. Maar we hebben de stap van consultatie naar implementatie inmiddels gezet. Het is echte governance, geen roadmap. Het systeem werkt en is handhaafbaar”, zei hij.

Informele afvalwerkers vormen de toeleveringsketen

Een belangrijk aandachtspunt van Kadam is de informele afvalsector in India. Daar maken voddenrapers, kabadiwala’s (verzamelaars van huishoudelijke afvalmaterialen) en schrootverzamelaars deel van uit. Hij breekt een lans voor deze mensen, die volgens hem niet als onzichtbare spelers buiten het systeem, maar als de ruggengraat van de kunststofinzameling in India.

Volgens Kadam wordt 80% van de inzameling van kunststof in de Indiase steden uitgevoerd door de informele sector. Deze werkkrachten verzamelen zo'n 70% van alle gerecyclede PET in het land, bijna zonder publieke uitgaven en wel zonder de statiegeldsystemen, inzamelingswagenparken van de overheid of kostbare infrastructuur die in delen van Europa gewoon zijn.

“Deze werkkrachten zijn niet onzichtbaar voor de toeleveringsketen. Zij zíjn de toeleveringsketen”, beargumenteerde Kadam.

Onderweg naar een gedeelde taal voor gegevens over kunststof

We moeten verder kijken dan India en Europa, betoogt Kadam: de Plastics Treaty (Verdrag over kunststoffen) van de VN blijft cruciaal omdat vrijwillige toezeggingen niet voldoende vooruitgang hebben opgeleverd. Omdat het wereldwijde percentage voor kunststofrecycling nog steeds onder de 10% ligt, is er behoefte aan een bindend internationaal kader, stelt hij.

In het kader van het debat over productieplafonds en afvalbeheer riep Kadam op tot een levenscyclusaanpak. “Je kunt niet door te recyclen een probleem in de productie oplossen. Maar productieplafonds in lagelonenlanden zonder een functionerende afvalbeheerinfrastructuur verplaatsen het probleem alleen maar”, zei hij.

Voor India is de meest praktisch toepasbare internationale prioriteit een gemeenschappelijke gegevensnorm voor de traceerbaarheid van kunststof. Kadam roept op tot één gegevenstaal waardoor een bepaald kunststofvoorwerp - geproduceerd in Maharashtra, verscheept via Rotterdam en gerecycled in Duitsland - geverifieerde, door een machine afleesbare gegevens kan dragen die iedere regelgever in de hele keten kan uitlezen.

“Het Digitale productpaspoort van de EU en de verplichte QR-code van India zijn gebouwd volgens compatibele gegevenskaders. De technische brug bestaat al. Wat nog mist is de politieke beslissing om die brug daadwerkelijk aan te leggen”, concludeert Kadam.